Nakakita si Kris ng liwanag mula sa kanyang likuran. nakala nyang taxi iyon at na sa wakas ay makauuwi na din sila. Habang papalapit ang liwanag, naaninag ni Kris na isa nga itong taxing kulay pula. Nagmamadaling pinara ng binata ang taxi subali't nagitla sya sa padabog na reklamo ni Julie, “Ngek! May pasahero na Kris! Puno pa nga ang sasakyan eh.” nang maaninag nang husto ni Kris ang loob ng taxi, puno nga ito gaya ng tinuran ng kasintahang inip na inip na. Laking gulat ng dalawa nang bigalung huminto ang sasakyan ilang metro mula sa kanila. “Grabe naman tong driver na to. Puno na nga, magpapasakay pa.” ika ni Julie. “Baka dito na bababa ang mga pasahero niya.”, wika naman ni Kris habang nilalapitan ang sasakyan. Sa tinuran ng nobyo ay lalong nainis pa ang dalaga. , “Ano? Eh wala namang bahay dito sa paligid ah. Tingnan mo nga. We’re practically in the middle of nowhere!”. Sa pagkakarinig nito, napalinga nga si Kris sa kanyang paligid at nakitang tanging malalawak na bakanteng lupain lamang sa kanan at malalim na gubat sa kaliwa nila ang nakapaligid.
Nagumpisa nang magtaka si Kris. Marahan nyang nilapitang muli ang taxi. Pagsilip nya sa bintana, habang bahagyang yumuyuko, hindi sya makapaniwalang walang laman ang kanina ay punong punong sasakyan. Naguumpisa na syang kilabutan, nguni't dahil sa kagustuhang maiuwi na din ang kanyang kasintahan, binuksan nya ang pintuan ng taxi upang kausapin ang driver. Laking gulat nya nang siya'y magsasalita na, maging ang driver ng taxi ay wala na din sa loob ng sasakyan. Nanlaki na ang ulo ni Kris sa tagpong ito. Nakita nila ni Julie kanina na puno ang sasakyan. Imposibleng sabay silang mamalik mata.“Ano daw Chris?! Bababa na ba ang mga pasahero niya?” yamot na sigaw ni Julie. Bumalik sa kanyang sariling pag-iisip si Kris pagkarinig ng boses ng kasintahan, nguni't hindi pa din sya makapagsalita. Sa takot, minabuti na lamang ng binata na dahan dahang humakbang palayo mula sa taxi patungo sa kinatatayuan ni Julie. Pagsilip nyang muli sa sasakyan, walang pagsidlang ang takot na gumapang sa kanyang buong katawan. Mukling napuno ng pasahero ang taxi, at ang lahat ng mga tao sa loob ay pawang nakatingin lamang nang deretso sa kawalan. Kasabay ng paninindig ng kanyang mga balahibo, nagpatuloy si Kris na humakbang patalikod pabalik sa kanyang ksintahan. Sa tagpong ito, dahan dahan at sabaysabay na lumingon ang mga taong sakay ng taxi sa kanya. Tinitigan nila siya ng mga matang kulay puti. nagmistulang puno ng liwanag ang kanilang mga titig. Hindi na ito natiis ni Kris at buong loob na syang tumalikod sa sasakyang sigurado nyang puno ng maligno, at hindi ng pasahero. Dali dali nyang hinablot ang braso ni Julie at hinila papalayo sa taxi.
Makalampas ng ilang metro, lumingon silang muli upang malaman na wala na ang ghost taxi. Hindi pa rin makapagsalita ang binata sa kabila ng pagtataka at pagtatanong ni Julie. Di nagtagal ay may liwanag mula sa direksyon ng pinanggalingan ng taxi na tumambad at nakasilaw sa kanilang mga mata. Bumalik ang takot at paninindig ng balahibo ni Kris. "Tang ina sinusundan kame!!!" ang tanging nasambit nya sa kanyang sarili. Akma nang tatakbo si Kris, hila pa din si Julie sa kanyang braso, ay may naulinigan syang boses na nakapagpakalma sa kanya. “Chris! Julie! Get in, I’ll take you guys home.” Si Gary pala. Hindi na nagdalawang isip si Kris at itinulak na si Julie papasok sa awto na may halong pagtakbo, na tila hinahabol ng taong hindi naman nakikita.
Sa loob ng kotse ni Gary, pinilit ni Kris na kumalma nang husto. Nagmamadali pa din ang kanyang isipan na makaalis na sa madilim na dakong iyon. “I told you guys na sabay na tayong umuwi. Bakit umalis kayo kaagad?” inis na banggit ng kaibigan. “Eh eto naman kasing kaibigan mo, Gar! Gustong-gusto nang umuwi. Kesyo bored na daw siya doon.” paliwanag ni Julie. Nagpatuloy si Gary, “Di nyo ba alam na delikado dito?”. Saka lamang nakapagsalita si Kris, “Di mo lang alam Gar! Hindi ka maniniwala sa nangyari sakin doon.” Napatingin si Gary sa kabarkada na hanggang nagyon ay namumutla pa din, habang sinusulyapan ang kalsada, “Anung sinasabi mo?”. “Pare minulto ako doon!” bulalas ni Kris. Sa tagpong ito, unti unti nang naliwanagan si Julie. “Ano ano ano?” sigaw nito. Bumaling si Kris sa nobya at saka ito nagumpisang magpaliwanag, “Yung taxing pinara natin, paglapit ko, nawala ang mga tao sa loob pati ang driver. Tapos napalingon lang ako saglit, pagtingin ko uli, may mga tao na naman sa loob. Puro puti ang mga mata nila pero naramdaman kong nakatingin sila sa akin. Muntik na’kong himatayin dun sa takot!”. "OMG..." ang tanging nasambit ng dalaga sa pagkakarinig ng pangyayari, habang nakataklob ng dalawang kamay ang kanyang bibig. Nang mahimasmasan ay nakapagsalita din ito at nagwika, “Chris huwag mo’kong takutin ng ganyan! Ayoko ng ganyang biro!”“Chris huwag mo’kong takutin ng ganyan! Ayoko ng ganyang biro!” napasigaw sya sa takot na may halong nangingilid na mga luha. "I believe you." and sabay nilang narinig sa kasamang tahimik lamang at nagmamaneho. “Talaga? How could you be sure?” tanong ni Kris. Napangiti na lamang si Gary sa tinuran ng kaibigan, “I know you, man. You don’t have the creativity to make this stuff up!” wika niya. “Plus you’re not the first one to experience that.” "What do you mean?" patakang tanong ni Kris.
“Some of my classmates back in college covered this story once so I pretty much have an idea of what you are talking about. Malamang ang nakita mo tonight ay ang kinakatakutang ‘Taxi #45 ng Malaya Company.’ About five years ago, nadisgrasya dito mismo sa Bayside Road ang Taxing yun. Ang driver pati na ang apat niyang pasahero, patay nang sumalpok ang sasakyan sa puno. Pagkatpos ng disgrasya, marami nang mga kwentong kumakalat na may mga nakakakita pa rin ng taxing yun. May iba sinasabing nakita nilang bumangga ang taxi pro nawawala naman pag nilapitan. May mga kwento rin na tulad sayo, humihinto ang taxi pag pinara tapos pag sasakay na ang pumara, magpapakita yung mga namatay na pasahero. At meron pa. Minsan pag pinapara ang taxi, pinapasakay mismo ang pumara. Tapos bago pa makalabas ng Bayside Road, hihinto ang taxi. Pag tatanungin na ng nakasakay kung ano ang problema, lilingon ang driver pero makikita ng sumakay na walang mukha ang driver. Sinubukan na ng mga classmates ko na tanungin ang Malaya Taxi Company about sa Unit #45 nila pero ang sabi ng kompanya eh nandoon lang daw sa garahe nila ang taxi at di na magamit dahil total wreck na.” kwento ni Gary. “Kung yun nga ang taxing pinara mo Chris, pasalamat ka na lang na yun lang ang pinagdinaanan mo." huminga nang malalim si Kris na may halong pag-iisip. “Diyos ko. Di talaga ako naniniwala sa mga ganitong bagay, Gar. Eh nanginginig pa nga ako hanggang ngayon. Ewan! Ngayon ‘pag iniisip ko yung nakita ko, parang bangungot ang pumapasok sa isip ko. Hindi ata ako makakatulog ng ilang araw nito. Yung mga mata nila, ‘di yun maaalis sa utak ko. Para silang umiilaw sa puti” dagliang tumugon ang kaibigan na patuloy sa pagmamaneho, “Sabi ng iba, kaya daw ganun angmga mata nila kasi huli nilang nakita sa daan bago namatay ay high beam headlights ng isa pang sasakyan. Sabi nila baka nasilaw dun ang driver kaya sila nadigrasya. Hindi na napigilan ni Julie ang sarili at sumingit na ito sa usapan, "Chris nahihilo ata ako sa kwento ninyo. Akala ko sa movies lang nagyayari ang mga ganun. Buti na lang hindi ako lumapit doon. Thank God things like those don’t happen to me pero Chris, nilalamig talaga ako ngayon. Nakakapangilabot talaga yung taxing yun." “Julie, just relax and lean back. It’s gonna be ok. Malapit na tayong makalampas sa Bayside Road. Wala pakong naririning na sightings ng taxi outside this road." pangiting wika ni Gary sa rear-view mirror ng sasakyan.
“May isa pa. Hindi lang yung taxi mismo ang nagpaparamdam sa mga dumadaan doon sa Bayside. Pati na ang mga namatay na pasahero nito ay naghahasik din ng lagim. May nagsasabing nagpapakita daw ang mga pasehero sa mga drivers ng mga sasakyang dumadaan doon. Makikita mo daw sila sa tabi ng daan na parang pinapara ka. Tapos ‘pag nakalampas ka na, magugulat ka na lang pag lingon mo sa rear view mirror. Makikita mo na lang na nakasakay na sila sa likod.” dagdag pa niya. ,“Anak ng… Eh anung gagawin ng driver?!” bulalas ni Kris na halos maipit na ang boses sa takot. “Marami sa mga drivers, lumalabas sa sasakyan at tumatakbo. Kaya maraming nachochop-chop na sasakyan diyan sa Bayside kasi iniiwan na lang.” Minasdan nyang muli ang magkasintahan sa salamin at nagpatuloy sa pagkukuwento.“Meron namang mga driver na malalakas ang loob at pinapabayaan na lang daw. Pero may nangyayari sa mga pasahero ‘pag pinabayaan mo lang silang sumakay. Nawawala daw sila isa-isa at nangyayari ito habang may dumadaan na sasakyan. Ang sabi ng iba, yung Taxi #45 ang nakakasalubong mo kaya’t nawawala yung mga multo sa likod ng sasakyan mo. Parang isa-isa silang sinusundo.” “Grabe! Gulong-gulo talaga siguro ang mga kaluluwa nung mga namatay kaya’t ganun na lang sila kung pagparamdam.” wika ni Kris habang hinahaplos ang buhok ng nobyang nakakuyapit na sa kanyang bisig at lilinga linga. Tumango si Gary, “Sa tingin ko kaya nila ginagawa yung dahil ‘di nila maalala kung ano ang nagyari sa kanila. Paulit-ulit silang bumabyahe sa Bayside para maalala at matanggap ang sinapit nila. Kaya kung pakikiramdaman o pakikitaan ka man, pabayaan mo na lang. Isipin mo na lang na para mo na silang tinutulungan.”
Nakarating nang malualhati ang tatlosa bahay nina Julie at ipinagbukas pa ang dalawa ni Gary ng pinto ng kotse. Pumasok na si Julie sa loob ng bahay habang naiwan pa ang dalawang binata sa labas at nagpaalaman. “Thanks man! Because of the things you’ve said, I kinda feel better about what happened tonight,” wika ni Kris na may kasamang malalim na paghinga. Ngumiti lamang si Gary at kinamayan ang kaibigan, “Don’t worry. All three of us shared your ordeal tonight. By the way, nakita ko rin sila ngayong gabi…” Nanlaking muli ang mata ni Kris sa narinig, “What?!… How?! Wh...wh...where?!” “Relax! I think I handled it pretty well. Just don’t tell Julie about it.” Napakunot ang noo ni Kris at patuloy na nagtanong. “Ha? Bakit?” Tumugon naman agad si Gary, “When I saw them, they were already inside.” Napamura nang malutong si Kris. “Yes. They were inside my car but I just couldn’t scare the hell out of your girlfriend. Kaya alam ko kung bakit siya nilalamig kanina. And don’t worry. You’re here now in her house. You’re safe and secured. We’re kilometers away from the Bayside Road. You have nothing to be scared of anymore." Muling bumalik ang panlalambot ni Kris sa pahabol na pangyayaring ito at siya'y napaupo sa hagdan ng beranda ng bahay ng nobya.. Nilingon ni Gary ang kanyang sasakyan at tuminging muli sa kaibigan habang humahakbang palayo. “Yo I need to go! See you around.” Napasigaw si Kris sa tangkang pag-alis ng kaibigan, “Whoa, Gar! Ayaw mo mag-stay?” Kumaway lamang ito at nagwikang “No! I still have to go back!” Sa gulat ay napatayo si Kris sa kanyang pagkakalumo. “Wh.. WHAT? Sa Bayside?! Bakit?! Naloloko ka na ba? Umuwi ka na kaya!" nag-aalalang sigaw niya habang lumalakad patungo sa sasakyan ng kaibigan. Pagkasara ng pinto, ay nagsambit si Gary ng mga huli nyang salita, "Trust me." Matapos ito ay umalis nang tuluyan si Gary. Nasagot ang mga pag-aalala at katanungan sa isipan ni Kris kung bakit kailangan pang bumalik ang kaibigan sa nakapanghihilakbot na tagpo sa Bayside Road. Nakita niya ang isa pang pasahero sa likuran ng awto ni Gary. Lumingon ito pabalik sa kanya gamit ang mga nagliliwanag na puting mga mata. May isa pang pasaherong ihahatid si gary ngayong gabi.
for the original story written by Ronald Gary B. Bautista in English, click HERE.
No comments:
Post a Comment